FOR THE FUTURE!

 Alright. Here is a life time lesson of an update. Date 17/09/2020; after all the stressful emotions with no help that I got from my thesis supervisor, it was my bachelor thesis defence date. 12 hard topics to study for defence question about university lecture questions. FINAL DAY!!. Previous night, I wasn't even able to revise everything with a solid attention. The reason was that I was just tired of all the stress of unknowns and all this Corona problems during the year 2020. The date of thesis defence was in September. Previous year I had my internship in Turkey and I was promised a place to work in Canada. A new branch of the company to provide products to American countries. I have learnt that due to unsuccessful business, company decided to close the branch in Canada. I had made all my plans according to that. Right after my last semester finished in Politechnika Warsawska, I have learnt this bad news. I was devastated with this new information that it changed the plans about the course of my future. I decided to go to an event in Warsaw which was for foreigners but many Polish people join to this events as well. I remember I had to wait at the bar to get a drink and saw this pretty girl who was waiting for a drink to order by the bar as well. I was like what the heck. Let's talk. I started a more friendly talk since I was in a bad shape and didn't really feel like hitting on the girl. As much as we talked, I have learnt that she is married and I already made my mind not to hit on her. So the conversation was more to know more about each other. We were talking what we do in Warsaw generally. I talked about my thesis topic which was person tracking on videos. She said she was a programmer too and her husband was at this event as well and she told me that her husband was looking for Python developers for his startup company. All this lead me to talk with the husband and husband took my email right the next day I had this bad news. Next day this guy sent me an email with a task to finish as a prerequisation for job interview. I wasn't believing myself at coding because I was a self taught Python programmer and I was very out of practice since my university is a challenging and very time taking one. I tried to solve the algorithm that he asked for and the main problem of the task was solved. I didn't believe in myself and also prioritized my tasks and didn't even send the code I wrote. Because I said I need to graduate first. I need to write a whole new article about my thesis so I will skip the struggles I had for my thesis for now. So I missed that chance by my selection of other path. As far as I know, I at least could have tried to send my code and see their reaction. The problem is that I didn't know anyone to see myself if I am any good and by default I thought of myself as 'NOT GOOD ENOUGH'. Or in other words, not perfect. Time passed till September till the date of my thesis defence. I wanted to say in Poland because I was in a relationship with this wonderful girl. I must say hard to find a girl like that. In a modern world of selfish individuals to save their asses without trying to understand others, This girl always supported me even through the days which you will be reading in a minute.

About my thesis supervisor though, I am a person to make my judgements about people with my gut feelings and most of the time I am correct with my decisions about people. I have always thought about my supervisor that he is a sneaky person that I couldn't predict what he could do. On the day of my thesis defence, I have finished and passed all the examination and did my presentation about my thesis topic. At the end of this 'online thesis defence examination' the chairman of the council who was my teacher at university told me that 'you are officially graduated and an engineer'. I will always remember this moment through my life. It was a moment of truth that I sacrified and worked hard for. Even better that, after a few hours my thesis supervisor contacted me that he was working on a project and he kind of meant that he was offering me a job. Next day for paperwork, I had to visit my supervisor and he finally explained about the job and it was a position that I really wanted. 4 days after my thesis defence I had to leave the dormitory which I was living. I didn't have a place and I started this inverview process for the job my thesis supervisor offered. I asked my friend for a place to stay for a week. I thought the whole process would end fast. And to be honest, I didn't have enough money to rent a place and keep it for a few months. At the same time, I applied for university dormitories to stay at least for a few months when I get the job. My plan was to save some money for the rent and deposit money to rent a room in Warsaw. I explained that I was NOT a student anymore on dormitory application website. My application was accepted but I wasn't given a room since they had to place the students firstly. In my mind, yeah sure maybe I can arrange to move in to dormitory which certain information that I got the job. 

Days passed, interview process took more than I expected. I believe I crashed at the interview and I am certain about it. On 11/10/2020 I was told that I got the job and on 15/10/2020 I was invited to talk about the contract. I still was staying at my friends and no words from dormitory. I accepted the offer and on Thursday I visited the 3 offices to find someone who could help me about the dormitories afterwards. The plan was to start working on 19/10/2020 which was Monday. Previous Friday I went to the dormitory office to camp there till I get a room in dormitories. I was confident that I will get a room because my application was accepted. After waiting all the hours, 1 hour before dormitory administration closes, I finally pushed through and got a room in dormitory and just ran to dormitory to make my check in and get the keys. Dormitory told me that they don't give rooms to non student people. I went back to central dormitory office and they said in that case they cannot give me a room. All plans crashed once again. On monday I was supposed to start working and I had only weekend to figure out something with limited money that I had. 

I was always a person to hesitate to ask people for favors, I didn't want to stay at my friends place since it already had been a month and I asked for week only. Finally I got out from my friends place and found a weekly rental place. I am perfectionist so I didn't want to rent a place since I am certain about the work. PS. They gave me a trial month so that's way I didn't want to make a contract of a year for a rental room. Finally with my girlfriend we found a weekly rental place on a new website that I wasn't able to really trust. On Sunday I stayed at my girlfriend and all my stuff was at a different friends place. I wore my clothes for Monday and went to my girlfriend's place. I messed up my shirt and my girl decided to wash. She was just trying to help but there wasn't enough time to dry my shirt. I asked for a shirt from her and I wore that shirt on my FIRST EVER working day. I wasn't able to sleep for last 2 days.

First day at work, I loved the co-workers, but suddenly there was an issue about legality of my contract since I was a foreigner and Poland sucks at foreigner policy. Half way through my first ever working day, my boss told me that they cannot made the contract legally so he offered me that the easiest way for me to go to Turkey and get visa with documents which they could give me. I said it is fine. I hadn't seen my family more then a year. But as I said, I didn't trust my skills and I had negative gut feelings about this guy who was my thesis supervisor as well. I researched all the possibilities and found a few different ways and decided it was the best to listen what my company told me and step back for a second.

This is the day that after all the homeless state, being broke, hustling sooo hard to land a IT job which proper knowledge and experience that I made my mind. I will take my plane ticket to Turkey in all this COVID-19 shit and trust in that guy that he will provide me with documents. I hustled so hard that I didn't know that I was capable of doing things. I didn't break down. But I started to believe in making steps backwards when it is essential. I will take a step backwards and let the situation handle itself at least for once. 

I just hope that things will go in a good way but I learnt in hard way that not everything can be solved by hustling. Sometimes you need to step down to see how things will go. And I really do believe that I did everything that in my power or even out of my power. 

We got each other on the way and along the way

2nd of August. This date is to be remembered forever. This is the day I called Cemal, Rasit and Mucahit. This is the day I told them "THE time has come". We were meant to be working together. It was the destiny written in 2008 and yet time just has come. Long time waiting for the date 02.08.2020. We had to wait 12 years to just say that time has come. We went under a rough path. We weren't the kids who entered to same high school together. We got each other on the way and along the way. The meaning of the call was the same yet delivering was different. For 7 years as we start, we lived the same, we were the same. Yet we all had our side of the moon in this world. Once it was said that the architect of modern world told that the best design has to be "familiarly new". And we were identically different. All these years of struggles, we were driven in our lives by the destiny, karma... what ever you want to call it. We dreamed big but we just dreamed. Now it is the time to build our dreams against all the odds that are thrown at us. Today is the day 1 of many coming days of glory and achievements. Today I asked all of them to figure out their biggest dreams that when comes true it leads to the moment; just stopping all of the sudden and breathing one deep breathe to realize what we have achieved and actually reached to the destination of our END point. It must be a moment of realization and pure joy that it should make us have chills and a few tears of being proud of the self.
We are going to make our first meeting of many for this cause at the end of September. I hope they all will dream till their mind goes crazy. But here is the catch. When we will meet, I will tell them to turn their world up side down. For days of dreaming the END, we will catch the way we think to forget all the things we have ever learnt. The dreams will be forgotten and haunting us. It will always be like we want to tell something but we can't put them into words but all the words will always be at the tip of our tongues. We will never thing of END point again, yet all we can think will be how to do to peace our minds. Every day is going to be hustle. That is way, the breathe will give us the tears and chill and glory and proud and happy....

Question Mark

What is the point of living? Why do we keep pushing ourselves to get to a point to call "yeah this is happiness". Is it buying new clothes, new phones, new cars, new houses? Everyone will answer of course no. Don't you feel happy when you buy something "new"? If this is a reason to live, then what is the limit here? It's all cliche that money can't buy happiness. As always, yes and no. I can't remember the name of the guy but the architecture or designer of the modern world is a guy from USA and once this wise man told the secret of best designs. "Familiarly new". This speaks for itself that new doesn't make you happy and you seek for familiarity. That's why we have countries. Doesn't matter how much you LOVE to travel, you go back home, to your country. Majority of people lives their lives in this manner and foundation of countries rely on to protect you IN YOUR LAND. Why do we have countries even now with all the visa, inequalities, poverty, war.... Some futurists tell that idea of country is falling apart, yet we are too far to lose this familiarity because we don't know another way of living. Once a good design is now what keeps us under the water as humanity.
Back to the topic, what is the point of living? Some may say it is the people you are surrounded with. Hard to say anything to that but this all modern crap, social media just teaches you to be an egoist individual. So do you think people care about others as much as in the past? I think no. Imagine that you are waiting a letter from your BFF for a month to read just one page of paper? Can you wait with excitement through the whole month? Now, you are not even able to wait or keep a major part of your brain to be on this event anymore. So what is the point?
They say people need passion in their lives to feel alive and joy. It is all over the world. Everyone knows that. Everyone accepts this as a FACT. Yet everyone keeps the information to themselves that not everyone is lucky to have a strong passion about something. And there is a reason for that. Nowadays, we have A LOOOOOT of options. It is wonderful to have many options right? Wrong... I won't even bother to write about having mental fatigue due to many options in a our daily lives. I will write about how many of these options actually we can try. As the majority, I bet people are only able to just try maybe 20% of this options that modern world offer to us. Why? poverty, lack of time, wrong place, wrong time, disabilities, opinion of others.... You can make your own list.
We are living so fast. Doing so many things in a day to just call it a day.
So again, what is the point?
In a windy day with the sun shining with all it has got, just remember the swinging of branches and leaves of a tree. As we are so proud to be the only animal with  such intelligence, ability of using tools etc, are YOU really different than the leaf on a branch ? Newton's physics law, when there is an action, there is always a reaction. So the whole new era of butterfly effect.
Harmony... Harmony is good but not always the one with good news to us. So why do I need to keep this harmony running ? Doesn't matter if you are a believer or not, you are going to die. Maybe you will go to your heaven or pure nothingness.
We come to this word with only thing we have. Time. Yet time is nothing alone. Time is the helper to us to forget and time is the enemy that kills us one day.
All these stuff, like Yin and Yang. Good and evil. Day and night. Pure harmony.
It all makes sense to see Yin and Yang at the end right? But this is not the answer to my question. This is answer to how living works?
So once again, what is the point of living?

one more trash to the internet

Hi anyone if reads this. I do not think that anyone ever gonna see that. So why i do write here ? I do not fucking know even. To relax maybe. Or jealousy that some people actually manage to earn some money from blogs. lol. I am not ambitious about earning money on here. Well even if i did, look the fucking blog, it is not even paid host and webpage. In past when i was writing, some people were reading it acutally or at least Blogger was showing it like that. I always wanted to believe that someone really read my post. But come on I am trying to convince myself like that. For one post which i wrote in Turkish, it was seen from USA or other countries. Who am I lying to?

You know actually each time, I feel like it has been a while so lets write something for my beloved fans. So that here i am again.

Actually this time, i am going to try something new. "Interactive Post". Sounds cool right?. Okay, this is the plan. I am gonna write my instagram profile here and whoever reads this f.cking post, just send me a middle finger emoticon on DM as a secret code of this post.

My profile is Acemi159

Don't let me down guys, Please :D
Peace out!

özledim...

               Sadece bende mi bu sevgi duygusuna olan tutku. Yada tek hissettiğim sürekli hissettiğim bu his mi beni ele geçiren. Başka insanlar nasıl acaba? Onlar neler hissediyorlar. Onlar neleri özlüyorlar. Peki ya sen ? en çok seni merak ediyorum. Neler hissediyorsun ? finallerin bitti mi ? bitse de bitmese de sen bu saatte ayaktasındır bilirim. Müziklerinlesindir belki de. Yada hayatındaki yeni kişiyle. Kıskanamıyorum da biliyor musun. Belki kabullenemeyiş belki de kendime ceza. Senin mutluluğunu önemsiyorum. Şimdi demek ne kadar komik dimi. Bana bile öyle geldiğine göre seni düşünemiyorum bile. Doğrusu belki de seni üzmek istemiyorum daha fazla olabilir. Senin büyük sözlerin vardı benim delip geçtiğim. Hayatta hep büyük söz edenlerin sözleriyle imtihan edileceğini düşünürdüm. Ve bu imtihanda yenileceklerini tabiki. Sende öyleydin başlarda. Ancak şu anda sözlerini tutuyorsun. Sen benim tabularımı da yıktın. Yahut ben yıktım. Ben çaldım ben oynadım ikimizle ilgili görüyorum ki. Sen sevdin. Ve ben oynadım. Artık yazmakta rahatlamıyor biliyor musun. Çünkü buna bile alışıyorum. Sana alışıyorum. Senin yokluğunla artan içimdeki sana alışıyorum. Bazen oturup film izliyoruz. Bazen oturup saatlerce sohbet ediyoruz. Sen yine benim kızarmış patatesimi yiyorsun benden önce yiyorsun elbette. Şarkılar söylüyorsun yine. Ve ben gözlerimi senden ayırmıyorum. Seninle yine iddialaşıyoruz. Bahis sen gözlerini benden önce ayırmayacaksın. Artık yapabiliyorsun da. Tabi ki bende hileye başvuruyorum ve saniyeleri saymaya başlıyorum. 10 a varmadan gözlerini kaçırıp sinir oluyorsun bana. Bense seni kucaklayıp iyice sıkıyorum. Kokunu içime çekiyorum. Sende küçük bir kız çocuğu gibi sesini inceltip sırnaşıyorsun bana. Yüzünü yere eğip gözlerini öylece yukarı dikiyorsun bana ve alt dudağını aşağı sarkıtıyorsun masumca. Süt dökmüş kedi deyiminin sebebinin sen olduğunu düşünüyorum böyle zamanlarda. İçimde kıpır kıpır oluyor. Tarifsiz bir duygu. Gözlerim dolacak kadar duygulu seni tamamen sahiplenecek kadar cesur. Ben sana sarılıyorum ve sen benim oluyorsun. Zaman bizim oluyor. Dünya bizim oluyor. Evren bizim oluyor. Gezegenler, güneş hatta tüm yıldızlar bizim etrafımızda dönüyor o anda. Bu an nasıl bitiyor bilmiyoruz hiç. Bir sebeple duran zaman tekrar işliyor ve biz tekrar dünyanın etrafında dönüyoruz. Özledim seni. Özledim…

Ve Gittin...

Zaman gibiydin benim için. Var oldun ve akıp gittin kollarımdan. Tutamadım seni.. Tutamazdım da çünkü gitmeliydin.. ve gittin…

Değişim

     Değişim çok zor bir zanaat. Elinde olması gerekenler en az 1 adet alışkanlık ve bir tutam da önyargı. Bu ufacık bir tarifle hayatınızdaki yenilikleri bir sinek gibi kovabilirsiniz! Bugün yıllardır düşünmekten bile itinayla uzak durmaya çalıştığım, mevzu bahis olduğunda dahi bakışlarımı uzaklaştırdığım ve sustuğum ancak her anıyla neredeyse içinde olduğum bir olayla yüz yüze gelmek zorunda kaldım. İçine doğduğunuz aile aslında alışkanlıkların en büyüğüdür. Hayattaki yaşam sürenizle orantılı olarak uzun vadeli olan bu alışkanlığı değiştirmek demek benim için zor bir şey. Belki biraz da kıskanıyor olabilirim benim olanı elimden alıyorlar diye. Bugün yukarıdaki girişten de anlaşıldığı gibi "Hayırlı bir iş"in temelinin atıldığı gün oldu. iki aile aradaki tek bağlantı noktası dışında birbirini hiç tanımadan bir oturma odasında toplantılar. Bunun öncesi daha mühim tabi. Benim yıllarda düşünmeyi geçiştirdiğim ve düşünmekten dahi kaçtığım olay bir emri vaki şeklinde ve ansızın gerçekleştirildi. Peki ben bundan şu anda şikayetçi miyim yahut sinirli miyim? Değilim..  Ancak bu bir "Hayat Dersidir".
    İnsanlar alışkanlıkları olmadan bir hiçtirler. Ki en büyük alışkanlığımız her sabah uyanmak değil midir? İşte buradaki olay ise bu tanışmadan ve yüzleşmeden sonrasını hiç düşünmemekti. Bunu düşünmeme ben vesile olmasam da bir an için düşündüm. Kıskançlığımı şöyle bir kenara ittim. İçimde zangır zangır titreyen inim inim inleyen alışkanlığımı rafa kaldırdım. Orada uzaklarda bazı güzel şeyler gördüm. Hoşuma gidecek. Yeni ama beni mutlu edecek. İlginçti. Hiç böyle düşünmemiştim. Belki de bundan dolayı o kadar rahattım bugün. Büyük bir deneyimdi benim için.
Hem deneyi yapan kişi hemde denektim bu deneyde.

A Young Man With Honour and Madness (Onurlu ve deli)

 Blogu açtığım tarihi gördüm. Epey bir zaman geçmiş aslında. Tabi o geçmiş tarihi görünce sadece blog gelmiyor akla. Hayatımdaki değişiklikler uğruyor aklıma sırasıyla. Abartmıyorum çok değişmiş hayatım. Nasıl mı?? 3 yıldır birlikte olduğum kişiyle ayrılmışım. Üzerinden bir yıldan fazla geçtiğinde hissediyorum yavaş yavaş unuttuğumu. En büyük hayallerimden birisini gerçekleştirmişim; yurt dışına çıkmışım. 7 yıldır okuduğum içinde bulunduğum ve 1 yıl sonra mezun olacağım okulum meclis kararıyla kapanıyor bu yazıyı takriben 3 gün içerisinde kesin olarak. 7 yıldır içinde bulunduğum resmi hayattan okuldan yaşamdan çıkıyor. Sivil bir yaşama alışıyorum. İlk defa bu tarihlerde evdeyim hemde uzun bir süredir ve süreliğine. İyi ki AÖF'ten adalet okumuşum. Eğer okumasaydım şimdi devrelerim (okul arkadaşlarım) gibi bende 4 ay kala YGS ye ve artdından LYS'ye çalışmak zorunda kalacaktım. Ben çok iyi bir durumda mıyım? Pek sayılmaz bende DGS'ye çalışıyorum şu anda evde. Kazanır mıyım bakalım göreceğim. 22 yaşında mezun olup direk çalışma hayatına girip hayatımı kuracaktım. Peki ya şimdi ? He bir de Meclis TV izliyorum mümkün oldukça. Polis Koleji'nin ve Polis Akademisi'nin kanun maddelerinin meclisten nasıl geçtiğine kendi gözlerimde tanık oldum ve takip ettim. Bunun için sabaha kadar Meclis TV'yi izlemem gerekse bile. Daha 14 yaşımda yarı hayatımdan fazla sürelik plan yapmışım. Aldanmışım. Şimdi de gülüyorum bu duruma. Bu kadar garantici bir şekilde yetişip hatta ÖSS ye bile girme zorunluluğum yokken şimdi bildiğim uzay boşluğundayım. İşin tuhafı UMRUMDA BİLE DEĞİL! :D
    KAMOOON! :D Hayat bana güzel beeeee! :D Bu neyin kafası bilmem ama Britney Spears bana You gonna work bitch diyor ya emrin olur dememek elde değil ki :D
   Bak mesela şimdi şarkı bitti. Eski halimdeyim. Bu yazıyı bi psikologa göstersek ne der merak ediyorum aslında. Bilerek böyle duygu yönlendirmeleri yapmış değilim. Ama aklımdan tam manasıyla geçenleri olduğu gibi yazıyorum buraya. Tabi düşüncelerimi parmaklarım yakalayamıyor orası ayrı. Ayrıca bir şey aklıma geldi yazarken düşüncelerim hızlandığı anda parmaklarım birbirine giriyor ve yazı bozuluyor. Bu hızlı yazanlar vs. yavaş mı düşünüyorlar o zaman??? KAFAMDA DELİ SORULAR :D
    E saat olmuş gecenin 2'si beynin en çok trollüğe çalıştığı saatler. Sizde de olmuyor mu bu saatlerde yatağa yatıyorsun ve elinde telefon bakınıyorsun sosyal medyaya. İçimden o anda nasıl bi trollük yapsam diye geçiyor ve hafif bir suça yeltenen çocuk adrenaliyle trolleyecek yer arıyorum. Haliyle uykuyu ara ki bulasın. Sonra belki bi laf sokuyorsun falan. OOhhhhhh. Eridi gitti bütün sıkıntılar. Gece gece gerçekten yüzümde bir tebessümle uyuyorum. Ohhh ohhh. Nasıl da laf koydum bee diyorum. :D Çok çocukça. Ama mutluluğun özü de bu değil mi biraz da? Yada gerçek mutluluğun sırrı. Eveeet biraz daha kafamdakileri yazmaya başlarsak Felsefe Bilimi'ne giriş dersine geçeceğiz. Lafı çok da uzatmak istemiyorum ancak bakıyorum ki laf nerden gelmiş nereye gitmiş. O yüzden direk susuyorum. :)

         Hayatın senin hiç elinde olmayan bir şekilde değişirken ve üstelik yavaşça. Ayrıca senin tek çaren bu değişimi beklemekse. Olsun bitsin artık demene rağmen yavaşça ilerliyorsa.. İşte o zaman sen artık düşünmezsin bile bu hayatını tamamen değiştirecek durumu. Adamlar arkandan senin hayatınla oynuyordur ama sen onları artık umursamazsın bile. Hatta hayatta hiç olamadığın kadar da rahat hissedersin. Çünkü bütün sorumlulukların bitmiştir şu zamana kadar yaşamaya çalıştığın hayattaki. Senin için yeni bir sayfa vardır. Ki sayfanın çevrilmesi hala bitmemiştir. Ahhhh..!!!! Neden bir türlü bitmez bu durum. Yeni hayallerin vardır artık!!! Yepyeni... Çılgın.. Umursamaz.. en çokta hiç olmadığı kadar rahat.. Hayaldir seni mutlu eden. Felsefedeki gibi felsefe varmak değil yolca olmaktır. Hayalde de önemli olan hayale ulaşmak değildir..

Boşaltmak Aklı...

               
               Şarkılar ile konuşmak... Kendi şarkından çok bir şarkıya eşlik etmek bazen. Olmasını istediğin gibi söylemek gerçeği reddedercesine. Hani bir şarkı çalar yakınlarında duyarsın. Bilirsin de o şarkıyı tabi ve yavaşça kendini kaptırırsın ona ve söylemeye başlarsın istemsizce. Usulca sesini yükseltirsin eşlik ederken. Şans bu olur ya müzik bir anda kesilir ve sende kesilirsin. Devam edemezsin tek başına. Çekinirsin. Kendin söyleyemezsin. İşte biraz da böyledir kendi şarkısından çekinmek. Müziklerdedir duygu. Belki sahip olamadığın belki de dile getiremediğin. Bir şarkı duyarsın ve işte bu! bu benim! dersin usulca içinden. Tüylerin ürperir usuldan. Bitmesin istersin bu güzel şarkı'N. Senin şarkın... Bitince başka şarkılar ararsın elbet. Ancak o şarkı gibi seni sana anlatanı bulamazsın bir daha. Tekrar tekrar dinlersin o şarkıyı. Ama o şarkı sonlanır elbet. Bitmiştir artık. Geri sarsan da tüylerini diken diken etmeyecektir belki. Ama kopamazsın da. Ne o şarkı geçmiştir senin için ne de kalabilmiştir bazen. Bazen tabi yaa.. Bazenler de keşkeler gibidir. Bağımlılık yaparlar.. Kopamazsın...

Rica Etsem Biraz Güler Misiniz ?

Mutluluk.... Her şey mutluluğa çıkan bir kapıdır adeta. En dehşetli üzüntülerden sonra bile bir şekilde gülebiliriz. Mutlu olmak için illa da paraya gerek yoktur. İlla da bir şeyler yapmaya gerek yoktur. Sebepsizdir bazen mutluluk. Hiç bir şart ve koşulun önemi yoktur. Amansız uğraşların bile içinde bir anda kendinizi mutlu ve hayatla dalga geçerken bulabilirsiniz. Peki neden mutlusunuzdur o an? .... Sessizlik. İşte bunu anlayınca daha da bir mutlu olur ve gülersiniz. Hatta kahkaha bile atabilirsiniz. İnsanlar size deli gibi bakarlar ya insan evladı böyle bir durumda nasıl gülüyor diye. Siz bunu fark edersiniz ve iyice koyverirsiniz kahkahayı. Sonra gözlerinizden yaş gelir gülerken. Bunu görünce yine bir koyverirsiniz kendinizi. Yeter mi bu peki? Aman efendim nasıl yetebilir. Konuşmak istersiniz o içinizdeki dehşetli mutluluk haliyle. E konuşabilir misiniz kahkaha atarken? Hayır. Ama sizi denemekten alıkoyan nedir dersiniz ve denersiniz ama iki hece söylemeye çalışırsınız ve çıkartamazsınız kelimeleri içinizden. Sonra ne mi olur? Yine katılırsınız bu duruma... Ve ne olur? Çevredekilerde gülümsemeye başlar bu duruma. İnsanların içlerine mutluluk tohumu atmaya başlar bu durum. Sebep var mıdır? TABİKİ DE HAYIR! İşte bu kadar basittir gülmek. O kadar çok sebep vardır ki gülmek için. Sadece gözlerinizi kapatıp geçmişi düşünmeniz yada etrafa bakıp insanların ne kadar dalgınca hayatın içinde sürüklendiğine bakmanız yeter de artar buna. Çünkü saçmadır her şey. Saçmaysa da komiktir çünkü aynısını sizde nedensiz yaparsınız. Ve yine gülersiniz hayata. Çünkü kafayı kaldırıp bakmışsınızdır hayatın ta kendisine ve gördüğünüz aslında çok basittir. Bu mudur sizi gülmekten alıkoyan yani? İşte en çokta buna gülersiniz. Sonra etraftaki güzellikleri, mutlulukları yakalamaya çalışırsınız. Ne mi oluyordur? Kuşlar uçuyordur. Uçmayı merak edersiniz. Gizemine kapılır haz alır ve gülümsersiniz. Güneş mi batıyordur. Işık huzmelerinin yollarını izler ve kızıllığın keyfini çıkartırsınız. Huzur duyarsınız ve yine gülümsersiniz. Gece sokakta mı yürüyorsunuzdur. Sokak kalabalık yada boş olsun hiç fark etmez. Varsa insanların telaşını süzer yoksa boş sokakların ayrıntılarını incelersiniz. İçinizdeki çocuğu hisseder yine gülümsersiniz. Hava yağmurludur, hatta sağanak olsun yine fark etmez. Islanırsınız,  özgürlüğü hisseder yine gülümsersiniz. Bütün gün çalışırsınız, yorulursunuz ve bir yere uzanırsınız. Süresi önemli değildir. Ve dinlenmenin o sihrini hissedersiniz. Hele bir de ayaklarınızı soğuk bir yorganın altına soktunuz mu işte o zaman o büyüyle yine gülümsersiniz. İşiniz başınızdan mı aşkın o zaman sorumluluk duymanın o insanın göğsünü kabartan duygusunu hisseder ve hayata bir kez daha gülümsersiniz. Daha kahkahalar dolusu örneğim var elbet ama bir kaç da siz bulursanız eğer sizde daha çok gülersiniz okurken eminim ki. Biraz boşluk bırakacağım sizin için lütfen düşünüp biraz da benim yerime gülümseyin.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Yeter dimi bu kadar yer? Yetmezse de gece bırakın telefonunuzu yada düşünceleriniz kenara bir kaç örnek daha düşünün ki gülümseyerek uyuyun. İşte o zaman garanti veriyorum, uyurken de güleceksiniz. İnanmıyor musunuz? Deneyin o zaman. Benden söylemesi. Denemekte bedava bak demiştim size gülmek için mutlu olmak için paraya gerek yok diye. Ben denedim oldu. Uyurken kahkaha attım diye bana gelenler oldu efendim. E benden de bu kadar olsun artık. Gülümsemeli sabahlar. Bol kahkahalı akşamlar. Tebessümlü geceler efendim.
"İnsan aklına hangi kelimeyi sürerse akıl onu düşünür. Şimdi bu yazıyı size içim sıkılmışken ve fazlasıyla da kötümser iken yazacağım." Tırnak içindekileri bu yazının ilk kelimesi olan Mutluluk'tan sonra yazmıştım oysa ki. Ama karar değiştirdim sona koydum. Peki bu yazıya başlarken böyle olabileceğimi düşünür müydünüz hiç ? Ben düşünmezdim. Bol gülümsemeler!

O (SHE)

     Bazen bir piyanonun sana yaşattığı hislerdir yaşantın. Geçmişin aklına gelir ve en çokta o aklına gelir. O denildiğinde aklına ilk ve hep gelen kişi. Peki yeri doldurulabilir mi? Yada değiştirilebilir mi o kişi bu kadar baskın olmasına rağmen. Bütün yazarların, şairlerin sözlerini yazma sebepleri olan benim O kişim değiştirilebilir mi? İşte bu kadar pahası biçilemezken bir kelimenin, bütün kelimelerin yazılma sebebi olan O'nu nasıl değiştirebilirim ben? Unutmaya çabalamaktan başka neyim var elimde. Ama hiç kolay değil bunu yapmak. Önce bütün o şarkılardan, sözlerden, şiirlerden vazgeçmek lazım sanki bir robotmuşçasına. Galiba ilk önce sevmenin ne demek olduğunu unutmak lazım O'nu unutabilmek için. Çünkü sevgi kelimesinin, duygusunun tek karşılığıdır O. Ve o kelime her hatırlanışta akla gelecekte sadece O'dur. Her nota basılışında çıkan ses ancak içimdeki O'nun sesiyse elden ne gelir unutmaya? Bir başkasıyla saatler boyu oturup konuşmadan bile vakti su gibi akıtıp tüketmek mümkün müdür artık acaba? Ve zaman her zaman düşmanıdır insanın. Çünkü O'nunla ettiğin kavgaları bile ZAMAN özler hale getirir seni. Nasıl bir illettir ki ZAMAN'ında sana bunları en şiddetli, kötümser haliyle gösterip, yanlışlara sürüklerken bunu yapabilir?

     Sometime your life is how a piano make you feel. It takes you your past and you remember SHE most of time. SHE is the first one who you remember when they tell she. So is it possible to replace meaning of SHE? Although SHE has a very strong place in my heart. Is it possible to change meaning of SHE, even whole writers and poets write all words for my HER. while one of the words is priceless, how can i change meaning of SHE who cause of written whole words? Trying to forget SHE... What else i have got? But this isn't easy. First i have to ignore all the songs, words, poetries like a robot. I think I have to forget word of love for forgetting SHE. Because SHE is only answer of meaning of love and feeling of love. And every time of remembering the word, SHE is only person to be remember as sun rising. If every voice which playing note are only voice of HER in my side, how can i forget SHE? Is it possible to pass time as a wind during sitting with someone else without talking anymore? And TIME is always an enemy of human. Because TIME gets you missed about your disputes with SHE. How is TIME doing this? Even  TIME ,how shit,  shows you that your disputes are worst things and  gets you make mistakes on the TIME....

Keşke Filmlerde Yaşayabilsem

    Keşke filmlerde yaşayabilsem. Kendi hayat denen ve film şeritlerinin sürekli aktığı sahnede hayallerimin uğrunda deli gibi koşsam, tesadüfler sonucu nereden nereye gelsem, sokakta küçük bir çocuk beni durdursa ve "bu kağıdı sana şuradaki birisi gönderdi" dese ve ben oraya dönüp baktığımda kimse olmasa orada. Ben o kağıdı saklasam bin bir düşünce içerisinde kim olabileceğini düşünerek, belki biraz da yazısından en azından cinsiyetini tanımaya çalışsam. Çünkü bu soruyu soramadan o küçük çocuk kaçmış olsa ve koskocaman bir bilinmezliğin içinde kalsam. Hatta bir köşe başında olsa bu olay. Ben ise o günden sonra kim bilir sayısız defa geçsem bir umutla. Gittikçe eriyen ve unutulan bir umutla. Ama alışkanlık kalsa o köşe içimde ve geçmeden rahat etmese için. bir gün hiç o köşeden geçmeden gitsem gideceğim yere farkında olmadan ve işte o gün kopsa ip, dökülse yıldızlar gökyüzünden yere... Ben ise bunlardan habersiz normal hayatıma devam etsem ancak içimde bir his kalsa onca depremin hatırına. Evde otururken dalsam sürekli uzaklara, dışarıda uğuldayan hatta bana içimdeki derdi haykıran rüzgarın eşliğinde. Üstelikte bir bahar günü olsa bu, içime sıkıntı düştüğünden bu yana dökülen yıldızları görüp de kendisine de aynısının olacağından korkan güneşin ortalarda gözükmediği. Melankoliyle geçse günler ancak o sıkıntının bir soru hali bile olmadan. Her şey zifiri karanlık olsa. Bir kör gibi kapkara olsa her şey ama gözlerim dışındaki bütün duyularım yansa o kendini göstermeyen sıkıntıdan. Ve...
    Ansızın bir müzik çalsa nereden geldiği bilinmeyen, nereden geldiğinin en olası ihtimali gökyüzü olan. En sevdiğim şarkı. İçinde biraz sevgi, biraz heyecan, biraz hüzün, biraz da ben olan. Hepsinden biraz yani tutam hesabı. O anda kopsa fırtına, yağmur boşalsa -bardaktan değilde- kovadan. Tıpkı bilinmezliğe o an meydan okuyan içim gibi. Yer ile gök savaşsa zeminde. Güneşten gelen yağmurlar galip olsa ve bütün ihtişamıyla tekrar gelse güneş gökyüzüne. Ve ben o an sokağa fırlayıp çatlamak pahasına koşsam o köşeye. Düşünmeden... Sadece içimden geleni yaparak. Güneş çıkmasına rağmen yağan yağmurun altında. Umursamazca ıslansam ve su birikintileri hiç dert olmasa koşarken benim için. Yolda yağmur kaygısıyla yürüyen insanlar sanki benim geldiğimi bilerek uzun ince bir yol açsa çekilerek. Sanki dünya yok olma tehlikesiyle yüz yüze ve tek umut benmişim gibi insanlar yüzüme baksa ve ben anlasam çok kutsal bir görevi yerine getirmek için koşmaktayım, işte o gün bu gün! Kalbim koşmamı sağlamak için değil az sonra o köşede yaşayacaklarım karşısında yaşayabilmem için atsa. İnsanların gösterdiği ve benim için açtığı yolda son dönemeci görsem. İşte geçiyorum şimdi orayı da ve görsem o köşeyi ve gizemli kalmış her şeyi, çalmaya devam eden şarkının nakaratında...
    Keşke filmlerde yaşayabilsem işte. Her ruh halimde başka bir film başlasa tıpkı sinemada olduğu gibi ekranda hafif bir cızırtıyla. Sonrasında ise elimde patlamış mısırım ekranın karşısından otursam hem izlesem hem oynasam filmde. Geri sarma yok. Tam kontrol asla yok. Aslında tıpkı HAYATIN TA KENDİSİ GİBİ. Ama bir tutam daha sihir olsa işin içinde. Tesadüfler keskin sonuçlar doğursa. Bir tutamı geçse de isteklerim yüzsüzlük yaparak söylüyorum; en sevdiğim müzikler olsa.

Alışkanlık

     Zor ayrılıyor insan her şeyden. Çünkü alışıyor insan, sahipleniyor farkında olmadan. En nefret ettiklerini bile sahipleniyor insan bilmeden. Ölmekten korkmamız bile yaşamaya alıştığımızdan belki de. Ama bir o kadar da hayallerimizde hiç yapmayacaklarımızı yapmak, hiç gitmeyeceğimiz yerlere gitmek isteriz. Çünkü alışmak en çok bağlayan şeydir bizi. Bıkkınlıklara bile göğüs gerer bu meret.
     İlla büyük şeyler olmasına gerek yok bu isteklerimizin hayallerimizin. Boşuna otobüs aşkları diye bir tabir yoktur bizde. O otobüse bineriz ilk önce ve gözlerimiz bir güzele takılır ki ne güzeldir, aklımızı başımızdan alır ve dünyanın en uzak diyarlarına götürür. Öyle harika hayaller kurarız ki iki durak arasında sarhoşuzdur aslında. Ama bir panikte basar bizi, avuçlarımızı terletir üstelik. O harika hayallerdeki biricik kızdan kopma vakti gittikçe yaklaşmaktadır. Ah o dakikalar öylesine değerlidir ki. Ama lanet olsun ki onun yanına gitmenin düşüncesi bile, silahı çıkartıp kafayı uçurmaktan zordur. Hadi bir şekilde tamam gideceğim dediğinde bile kendine, o aradaki üç adım kilometrelere dönüşür ve hüzünle kafa eğilir, kadere razı olunur. Peh, nasıl bir kaderse o! İşte budur alışkanlık denilen, hayatımıza bizden daha fazla karar veren o ilginç ŞEY. Bir tarifi de yoktur ama değil mi? Bu dünya da tek hecelerden korkacaksın korkacaksan eğer. Aşktan mesela, neden mi hadi tarif edin bana o zaman aşkı? Ya da hissi. Yahu daha hissi, hissetmek kelimesini kullanmadan açıklayamıyoruz biz. İşte alışkanlık, ŞEY'dir aslında. Hayatımıza yön veren ŞEY...

Can Yücel'e övgüler

    Çok uzun bir zamandan sonra tekrar yazmak zor oluyor. Ama artık zamanı geldi diyerek çanları çalıyor benliğim. Şüphesiz ki bir blogta yazmanın en zor yanı konu bulmaktır. Bazılarının içinde bir dünya konu olur elbet zaten konu bulamayan bu diyardan bir süre sonra ister istemez çekip gider. Ama yine de en zoru konu bulmaktır. Gün içinde neredeyse milyonları bulan düşünceler kafanızı kurcalar durur. Ama siz onu zamanında bir yere yazmazsanız artık çok geç, bir bardak su iyi gider.
    Bu aralar çok ama çok fazla dikkatimi çeken bir kişi var; Can Yücel. Her insan gibi bende ister istemez yazdıklarımı beğeniyorum. Yoksa burada neden yazayım değil mi ama. Ancak Can Yücel'in yazdıklarını okuduğumda cümleleri geçtim, hatta kelimeleri bile geçtim her harf beni esir alıyor. Sanki içinde çok hafifte olsa sihir var. Okumaya başladığım anda beni o vermek istediği duygu öyle sıcak ve sımsıkı sarıyor ki eğer ağlatmak için yazıyorsa ağlatıyor, güldürmek istiyorsa da güldürüyor beni. Hep derler kitap okuyun kelime dağarcığınız gelişir, konuşmanız güzelleşir, yazılarınız anlamlanır bence bunlar yalan. Yani kısmen yalan diyeyim ben bu işe de eleştiri okları çok vurmasın beni. Can Yücel eminim ki çok fazla okuyordur ancak iki kelimeyi yan yana koyarak bu kadar çok duyguyu karşı tarafa olduğu gibi aktarmak kolay olamaz asla.
    Benim kafamı kurcalayan şey işte bu duyguyu olduğu gibi nasıl aktarabiliyor. Bunu düşünmekteyim ben. Tiyatroda şöyle bir söz vardır: "En iyi tiyatrocu rol kesmeyen tiyatrocudur." Söz aslında gayet mantıklı. Yoksa çok yapmacık olur öyle değil mi? Yada başka bir örnek daha verecek olursak kişisel gelişim tarzı kitapların neredeyse hepsinde geçen hayata güler yüzle bakın olayı vardır. Telefonla konuşurken bile gülümsemeye devam edin, konuştuğunuz kişi sizi görmese de gülmeniz onu içten içe etkileyecektir. O zaman Can Yücel o mükemmel yazılarından önce nasıl bir ruh haline giriyor ki ben bu denli etkileniyorum. İnsan yaşadığı bir duyguyu yüzde yüz birisine aktarabilir mi? Eğer öyle değilse yazdığı şeylerin büyüklüğü daha da artıyor öyle değil mi?

Değişim

    Değişim. Bu bütün hayatımızı kaplayan ve bizim doğumumuzdan ölümümüze kadar bizi saran en geniş olgulardan bir tanesi. Hal böyle olmasına rağmen aslında en çok direndiğimiz şey de tesadüfe bakın ki değişimdir.

    Kendinizi örnek alın. Çünkü başka örnekleri içselleştirmek gerçekten büyük bir problem. Küçükken hangimiz annemizin "yavrum koşma, düşeceksin." sözünü dinledik? Şimdi bu soruya iki açıdan yaklaşmak gerekir. 

   1- Denemeden nereden bilebiliriz kötü bir şey olduğunu? yada alt tarafı bir yara ne olacak ki?

   2- Annem tecrübeli benden fazla yaşam bilgisi var ve bir bildiği var ki bunu söylüyor.

Yalan yok ki bunları yazarken bende içimden alt tarafı dizin kanar dedim. Fakat bu en basit örneklerden bir tanesi sadece peki ya büyük olaylar hakkında bunu düşünecek olursak? Elimizdeki en değerleri şeyleri kaybettiğimiz anları düşünün eğer şu ana kadar böyle bir şey yaşamışsanız. Ve yaşamayanlar için de üzülerek söylemek zorundayım ki bilmediğinize çok da üzülmeyin elbet bir gün yaşayacaksınız. Çok mu karamsar oldu? Ama masal yazmamak gerek her zaman. 

    Bu sadece Türklerde mi var acaba diye düşünmeden edemiyorum. Amiyane tabir olacak ama illa yumurtayı kapıya dayandırmak zorunda mıyız değişmek için? 

    Elden bir şeyleri kaybetmeden kendimizi neden kaybettikten sonraki gibi bir performansla değiştirmiyoruz. İronik ama hepimiz kendimizi çakal sanıyoruz. Derdimiz bu evet yakalanana kadar yahut kaybedene kadar çakallık yapıyoruz. Bunu kendimizde değiştirmeye çalışsak da bir iki deneme yaptıktan sonra dahi eski yolumuzu buluyoruz. 

    Bir ilgin. yan daha söyleyeyim bu kadar çakal olmaya çalışan biz üstüne üstlük elimizdekini kaybettikten sonra öyle bir değişiyoruz ki inanmazsınız o eski hale asla.

 -SEN???? Bu muydun yani???

 +Evet bir zamanlar öyleyimdim...

 -Hayatta inanmam... (Kendi söylese bile inanmayız bide inanamayız.)

    Hepimiz Müslümanız ama hepimizin kafasında gençken şu yok mu? Hele bir yaşlanalım da, bir işimiz gücümüz bitsin de o zaman başlarız gibisinden şeyler. Daha ne örnek olsun ki yani. Bunları yazdım diye bende bir şey yapacağımı düşünmüyorum ama gerçek böyle. En azından bunu kabullenmekte fayda var. 

   Bir de artistik yanımız da söylemeden edemem. Değişimi zorla ayağımıza getirtiyoruz ki sormayın gitsin. Hani biz değişime karşı ağır abiyiz ya ben ne gelecem ulen sen gel sıkıyo sa değiştir beni diyoruz. Ama tabi ayağımıza gelen değişim bizi getirttiğimize pişman ediyor. Tabi değiştikten sonra çok dua ediyoruz değiştiğimize ya. Hafif tuhaflık var sanki bu işte. İşin içinden çıkmak güç. Yazdıkça da kayar gideriz başka alanlara. Temadan sapmış kadar oldum yada artık dört yol ağzındayım. Yazmış bulunduğum saate müteakip bana iyi geceler.

Beni Aşıp Sende Var Olmak...

   Gururun pençesinde yüreğim, rahatsız ediyor vahşi ruhumun tırnaklarını
   Umudumdur hala, sıkıştırdıkça pençesini, hissettiğim acılarım
   Kanayan her yarada bir can müjdesi duyup, sararan yaprak misali
   Tekrardan umutlanmak, ilk defa ağladığı, o ilk nefesi solumaya


   Gözümdeki ışığı söndüren karanlıklara her dalışımda
   Yönünü bulmaya çalışan yarasanın haykırışlarında çırpınıp dururum
   Soyutluğunda hislerin kapatıp gözlerimi bağırdığımda karanlığa
   Gelen her yankıda ümitsizliğe boğarım, belirsiz yolumu
 
   Bakışlarımın esareti altında girip, hislerimi savurduğumda boşluğa
   Hayalini kurduğum odamı boyarım arzuladığım renklere.
   Yedi rengi aşıp yeni renkler peşinde koşmak mı, ucu belirsiz...
   Manaya varlığımı, hislerime benliğimi vermek, sureti aşıp.
   Kalbimin sıcak çarpışlarında eritmek varlık hislerimi
   Yokluğumu, varlığına sığındırıp, beni aşıp sende var olmak....

Kitap Okumak Sanattır! Buyurun Sanatın İncelikleri

   -Kitap nasıl okunmalıdır? 
   Aslında çok da önemli gelmeyen bu soru göründüğü gibi değildir. Okumak, her türlü okumak önemlidir ama neyi nasıl okumakta bunun kadar önemlidir. Zihinsel gelişim olayı için yapılması gerekenler yahut yaklaşım şekilleri mevcuttur. Uzun zaman sonra çok ciddi bir yazıya giriştiğim için cümlelerim çok resmi farkındayım ama bir müsaade buyurursanız yine güler yüzlü cümlelere döneceğim.
   Evet arkadaşlar bizim yanılgılarımızdan bir kaçını bu mecra da gözler önüne sunacak olursak; herkes doğruları yazmaz yahut tarafsız yazı yoktur. İnsan olmanın en büyük gereği bir aklımız ve fikrimiz var. Yaşamak için düşünmeye mahkumuz. E düşünmek demek taraf olmak demek değil mi size sorarım?

    Evet, konudan sapmadan devam edelim. Okuduğunuz konu hakkında hiçbir fikriniz yoksa eğer, yani yazan kişinin tarafını anlayacak bilgi birikiminiz yoksa bu gerçeği bilerek okuyun derim. Dışarıda okuduğunuz hakkında bir savunma yaparken yazarın doğrularıyla konuşursunuz aksi takdirde ve bu sizi tuhaf durumlara düşürebilir. Bunun için yapmanız gereken o konu hakkında ya başka bir karşıt görüş kitap okumak yahut G
oogle amcanın eşliğinde azıcık araştırma yapmaktır. Ancak bu sayede yazarın tarafını ifşa eder ve iki yahut daha fazla görüş içinden kendi öz düşüncenizi ve tarafınızı belirleyebilirsiniz. Konu hakkında kendi görüşünüzü oluşturmadan BAŞKALARININ DÜŞÜNCELERİYLE SAVRULMAYIN! Diyelim o an için yırttınız tartışmada yada konuşulan ortamda. Bu sözleriniz off-record yani kayıt dışı olsa da karşınızın beyninde saklanabilir ve siz bu söylediğiniz sözleri sonradan düşünüp de konu hakkındaki fikrinizi değiştirirseniz ileride o beyinler sizin kafanıza kakabilir bunları. Bizde yalan yok hemşerim.
   Yalan yok demişken. Aslında fazlaca da yalan var bunu da söylemeden etmemek gerek. Sizlerin gözünde şu anda ben yalan söylemiyor olarak gözükebilirim. Ama nereden biliyorsunuz benim yalan söylemediğimi? Ama korkmayın yalan söylemiyorum. Kendi kuyumu kazmış olabilirim ama bazen kendimizden başkalarını da düşünmemiz gerekir. Biraz kendim hakkında acıtasyonla beraber kamu spotu vermiş bulunduktan sonra tekrar yalanlara geri dönelim. Bu dünyada her şeyi hemde yalansız saf gerçekle bilmek imkansızdır! Çok iddialı bir söz olabilir ama maalesef böyle. O gazetede yada kitabı yazanlar sadece kendi gördükleri kadarını bilirler. Çevresi geniş olabilir ya da istihbaratçı dahi olabilir bu kişi amenna ama bilmediği şeyler illa vardır ve insanlar bildikleri konulardan bahsederken aralarda bilmediği şeyleri de yutturmayı severler. Bunu başkalarına karşı değil kendilerine karşı bir gol sayarlar adeta. Kendi bilgi düzeyini bir başkası bilmez elbet sen bilirsin sadece. Bildiğin konuyu söylerken bilmediklerini kesin doğrular şeklinde söylediğinde kendi bilgi düzeyinin arttığını hissedersin ve bu hazzı yaşamak için böyle bir davranışta bulunursun.
   

Mucizeler Sizlerin Eseri!

       İçimde hep bir gün bir söz söyleyeceğim yada bir şey yapacağım ve bütün kaderim değişecek diyen çılgınlar gibi bir ses var. O ses bazen öyle yükseliyor ki mesela yerden bir atık ambalaj alıp çöpe atınca birisi gelse işte dünyayı kurtardın! dese görevim diyebilecek hale gelebiliyorum. İnsan olmak gerçekten zor zanaat bu kadar çok karmaşaya rağmen yaşayabilmek, hiç bir anın bize ne getireceğini bilmeden rahatça davranabilmek gerçekten de ilginç. Aslında hepimiz çok büyük riskleri göze alıyoruz tamam belki körü körüne ama düşününce bunları insanın tüylerinin ürpermemesi imkansız. Âna kulak vermek gerek bazen neler olduğunu anlamak için. Sessiz kalıp evreni dinlemek hayatı gözden geçirmek, hangi mucizeleri korkusuzca gerçekleştirdiğimizi görmek gerek!

Uluslararası Hukuk Mu Olurmuş Hiç

    Uluslararası Hukuk diye bir dersim var bu dönem. Yani o kadar tuhaf bir ders ki diyecek bir şey bulamıyorum aslında. Ayrıca devletlerin ne kadar yanar dönerli olduğunu da gösteriyor bu ders o yüzden sevmiyor da değilim. Konular iyi güzel. Vizeden önceki gece ilan ettiğimiz hukukçuluğumuz ile çelişkili olaylar hakkında yargılamalar yapmak o kadar güzel ki. Her türlü yoldan gidiyoruz inanın gayet güzel de geliyor ama bir ayrılık olduğunda hepimizin dediği bir tek şey var ki o da hangi devlet güçlüyse onun istediği olur.
     Olay bu. "That's it!". Diyebilecek başka bir şey mevcut değil çünkü. Adamlar o kadar uğraşmışlar, devletlerin arasında bir hukuk ilişkisi kurmuşlar ama güçlü bir devlet olduğu anda bir tarafta bütün kanunları yok olup, istediğini yaptırıyor o devlet.
    Uluslararası Hukuk'a başlarken girişte denilen şey ise bütün devletlerin eşitliği ilkesiydi. O yüzden birbirlerine karşı yargılama yapmaları mümkün değildi. Aralarında ikisinin de kabul ettiği şekilde çözülüyordu dertler, problemler.
    Tamam güzel dedim bütün devletler eşit ne güzel. Sonra bir başladık ki diğer olayları görmeye, eee gördükçe de sorgulamaya başladık haliyle. İnsan ancak bu kadar kılıf uydurabilir kendine. Adamlar koskoca hukuk konusu yaratıyor ama inanır mısınız adam akıllı bir kural bile yok. Hepsinin sonunda bir ekleme var diyor ki: "İlgili devletlerin aralarındaki anlaşmaların hükümleri saklıdır." Ivır zıvır bir şey.
    Diyorlar ki artık dünya da sahipsiz toprak kalmadığı ve diğer devletlere savaş açarak toprak kazanmak gibi bir şey yasak olduğu için herkesin toprakları bellidir diyor. Ne güzel değil mi. Ama sömürgeciliğe gelince büyük devletler bir susuyor adeta "o nedir?" diyor. Vallahi pes demek geliyor insanın içine. Ayrıca o kadar çok kavram karmaşası ve belirsizliği var ki. Bizim hocamızın söylediği bir konuyu burada aktarmadan edemem. Birleşmiş Milletler, Filistin'i gözlemci devlet statüsüne yükselttiğini açıklamıştı yakın zaman da. Bizim hocada şunu diyor bunun öncesinde böyle bir statü yoktu diyor. Yani düşünsenize devlet olarak kabul etmemek için o kadar çok çabalıyorlar ki. Fakat çıkarları oluşunca bir parmak bal çalıyorlar Filistinlilerin ağzına onları mutlu edip ellerindeki büyük şekeri kapıyorlar. Gerçekten de insanın gülesi gelmiyor mu sizce de??
    İşte böyle bir ders Uluslararası Hukuk. Fazlasıyla zevkli, sıkmıyor insanı hatta büyük bir şaşkınlığa sevk ediyor dersin sonunda ve düşünüyorsunuz ister istemez bu oyunları yada insanlığın ne olduğunu....